کاش هیچ وقت درگیری نشه اونم بین دو تا دوست کاش موقع خشم خودتو نگه داری کاش یه خانواده را تا ابد داغدار نمیکردن کاش جوانان کمی به خودشون بیان کاش از طریق قانون حل کنند مشکلات به وجود آمده را کاش خانواده ها نظارت بیشتر داشته باشن و خیلی کاش ها هست ولی دیگه فایده نداره من غریبه چند روزه ناراحتم چه برسه به خانواده اش .
با سلام
و با تشکر از مطلب ارزشمند جناب آقای اسماعیلی
«شورای شهر» علیرغم جایگاه رفیع قانونیاش در قانون اساسی، در عمل با نوعی بیمهری نخبگانی روبروست، فرآیندی است که مستقیما «زیستپذیری» شهرهای ما را هدف قرار داده است.
زمانی که از زیستپذیری شهری صحبت میکنیم، منظورمان تعادلی میان زیرساختهای عمرانی، عدالت اجتماعی و پایداری زیستمحیطی است. تحقق این تعادل نیازمند حضور متخصصانی است که نگاهی استراتژیک و فرارشتهای داشته باشند. اما وقتی ساختار سیاسی و اجرایی کشور به گونهای پیش میرود که اختیارات واقعی شوراها در برابر نهادهای انتصابی محدود به نظر میرسد، نوعی «محاسبه هزینه-فایده» در ذهن نخبگان شکل میگیرد. یک متخصص تراز اول که میتواند در پروژههای ملی یا بینالمللی منشأ اثر باشد، وقتی احساس کند در شورای شهر تنها به یک ناظر بر امور روزمره شهرداری تبدیل میشود، رغبتی برای ورود به این عرصه پیدا نمیکند.
خلاء ناشی از غیبت این افراد، فضایی را باز میکند تا کسانی که تخصصشان با پیچیدگیهای مدیریت شهری همخوانی ندارد، با استفاده از موجهای انتخاباتی یا تکیه بر شعارهای پوپولیستی، کرسیهای تصمیمگیری را اشغال کنند. این افراد به دلیل فقدان دانش عمیق در زمینه حقوق شهری و آمایش سرزمین، عموماً درک درستی از پیامدهای بلندمدت تصمیمات خود ندارند. در نتیجه، به جای تدوین سیاستهای ثروتآفرین و پایدار، به سمت مدیریت «پروژهمحور نمایشی» یا همان حرکات زرد سوق پیدا میکنند. این اقدامات ممکن است در کوتاهمدت توجهاتی را جلب کند، اما در درازمدت با برهم زدن توازن فضایی شهر و هدررفت منابع مالی، شهر را در چرخهای از بدهی و افت کیفیت زندگی گرفتار میکند.
در واقع، ما با یک پارادوکس تلخ روبرو هستیم؛ هرچه تخصص در شورا کمتر شود، کارآمدی آن کاهش مییابد و هرچه کارآمدی کمتر شود، اعتبار این نهاد نزد افکار عمومی و نخبگان بیشتر خدشهدار میشود. این روند نزولی باعث میشود «توسعه شهری» که باید محصول یک خرد جمعی و تخصصی باشد، به مجموعهای از اقدامات واکنشی و بیبرنامه تبدیل شود که نهتنها باری از دوش شهر برنمیدارد، بلکه با ایجاد بنبستهای کالبدی و حقوقی، مسیر پیشرفت نسلهای آینده را نیز مسدود میکند. بازگرداندن اعتبار به این نهاد، پیش از هر چیز نیازمند بازنگری در قدرت اجرایی شوراها و ایجاد بستری است که در آن «دانش» نه یک ویترین، بلکه ابزار اصلی قدرت باشد.
با احترام
محمدرضا احمدزاده
از آقایان اسماعیلی و احمدزاده درخواست می کنم به فعالیت رسانه ای ادامه دهند. قلم و ظرفیت خوبی دارند.
قطار حومه ای بهترین کار است و در جهت خدمت و رفاه مردم هست و از کارهای خوب می باشد که همیشه قطاری هم وجود داشته باشد تا همشهریان به مرکز استان همیشه دسترسی و رفت و برگشت با قطار به میانه داشته باشند.
خداقوت به مهندسان ، تکنسین ها و کارگران که در شرایط جنگی با کمترین زمان مسیرها را بازگشایی کردند تا مردم ذره ای اذیت نشوند الان بازسازی بود انشاالله با برنامه ریزی در آینده سازه اصلی با عمرمفید بالاتر تعمیر و نوسازی خواهد شد.
هامسی بکارچلیخداندی
یه سوال
طی این مدت عمر شورا
کسی رو از اعضای شوراهای قبلی، سراغ دارید که رانت خوار نبوده باشه.
بیایید صادقانه کسی رو که میدونیم نام ببریم
تا درکنار رانت خواران افراد صادق نیز اعلام بشن
مطمئنا هستند افرادی که سالم زندگی کردند.
سلام و عرص ادب
آفرین بر نگاه ارزشمند همشهری بزرگوارمان
تا کی فقط نکاه منفی به مسایل
بیایید در ترویج فرهنگ نگاه مثبت پیش قدم باشیم
من هم میخوام در این راستا به اعضای خوشنام شورای شهر اشاره کنم.
1. مظفر اجلی پهلوان و قهرمان شهرمان و مدیر توانمند انجمن مهرانه
2- سرکار خانم کاظمخانی فرهنگی بازنشسته بزرگوار
3- جناب اقای ابوالقاسم زاده مرد میدان جنگ و ایثار
4- جناب آقای قهرمان مهدیخانی فرهنگی عزیر شهرمان
افراد سالم که شان و اعتبارشان را از ریشه وتبار و شخصیت و بزرگ منشی خود گرفته اند هیچوقت بخود اجازه همنشینی با افرادی که شخصیت از کت و میز گرفته اند نمی دهند چون آن بزرگ منشان با برخورداری از شعور و خرد بالا و علم و دانش واقعی به میز ارزش و شخصیت می دهند ولی این دغل بازان و خریداران مدرک از کت و میز شخصیت پوشالی گرفته اند . بنا براین هیچوقت با همنشنی و هم صحبتی با این جماعت کیسه دوخته تیشه به ریشه خود نمی زنند . گشتم نبود نگرد نیست .
قرارنیست همه این دوستان کاندید،عضوشورای شهر بشن .مردم میانه اینقدر شعور دارند که اصلح ترین رو انتخاب کنند.ضمنا بزرگ شهرمیانه امام جمعه وفرماندار هستند نه شورا ها
لطفا مثبت نگاه کنیم و از بین این همه گزینه که اعلام آمادگی دقت کنیم ۷ نفر را انتخاب بکنیم به امید روزهای خوب و خوش .
معیارهای انتخاب هم معلوم است و میانه شهری هست که همه همدیگر را میشناسند و استعداد ها و توامندیها را به خوبی میدانند و می توانند نفرات پارلمان شهری را انتخاب کنند.
سوال بجایی است
جرا همه ما فقط و فقط به ابعاد منفی گزاره ها توجه میکنیم.
میشه به برخی نکات مثبت نیز اشاره کرد.
از بین اعضای شورای قبلی که حرف و حدیثی درخصوص رانت و... نبوده به اسامی زیر میشه اشاره کرد.
1. سرکار خانم کاظمخانی
2- جناب آقای مظفر اجلی
3- جناب اقای دکتر فریدون عزیزی
لطفا دوستان و همشهریان عزیز بدون تفسیر و تحلیل افرادی که میشناسن نام ببرن.
موارد زیادی مشاهده شده که سایر رانت خواران برای اعضای سالم شورای شهر پاپوش درست می کنند و آنها را هم بد نام می کنند
انشالله استقامت کنیم حتما پیروز خواهیم شد
فقط از کاسبین محترم خواهشمندم هوای مردم را داشته باشند مردم را تحریک نکنند
در این برهه ازمان فکر افزایش سرمایه نباشن اگر از داخل فرو نریزیم دشمنان خارجی هیچ غلطی نمیتواند بکند
با سلام
و با تشکر از مطلب ارزشمند جناب آقای اسماعیلی
«شورای شهر» علیرغم جایگاه رفیع قانونیاش در قانون اساسی، در عمل با نوعی بیمهری نخبگانی روبروست، فرآیندی است که مستقیما «زیستپذیری» شهرهای ما را هدف قرار داده است.
زمانی که از زیستپذیری شهری صحبت میکنیم، منظورمان تعادلی میان زیرساختهای عمرانی، عدالت اجتماعی و پایداری زیستمحیطی است. تحقق این تعادل نیازمند حضور متخصصانی است که نگاهی استراتژیک و فرارشتهای داشته باشند. اما وقتی ساختار سیاسی و اجرایی کشور به گونهای پیش میرود که اختیارات واقعی شوراها در برابر نهادهای انتصابی محدود به نظر میرسد، نوعی «محاسبه هزینه-فایده» در ذهن نخبگان شکل میگیرد. یک متخصص تراز اول که میتواند در پروژههای ملی یا بینالمللی منشأ اثر باشد، وقتی احساس کند در شورای شهر تنها به یک ناظر بر امور روزمره شهرداری تبدیل میشود، رغبتی برای ورود به این عرصه پیدا نمیکند.
خلاء ناشی از غیبت این افراد، فضایی را باز میکند تا کسانی که تخصصشان با پیچیدگیهای مدیریت شهری همخوانی ندارد، با استفاده از موجهای انتخاباتی یا تکیه بر شعارهای پوپولیستی، کرسیهای تصمیمگیری را اشغال کنند. این افراد به دلیل فقدان دانش عمیق در زمینه حقوق شهری و آمایش سرزمین، عموماً درک درستی از پیامدهای بلندمدت تصمیمات خود ندارند. در نتیجه، به جای تدوین سیاستهای ثروتآفرین و پایدار، به سمت مدیریت «پروژهمحور نمایشی» یا همان حرکات زرد سوق پیدا میکنند. این اقدامات ممکن است در کوتاهمدت توجهاتی را جلب کند، اما در درازمدت با برهم زدن توازن فضایی شهر و هدررفت منابع مالی، شهر را در چرخهای از بدهی و افت کیفیت زندگی گرفتار میکند.
در واقع، ما با یک پارادوکس تلخ روبرو هستیم؛ هرچه تخصص در شورا کمتر شود، کارآمدی آن کاهش مییابد و هرچه کارآمدی کمتر شود، اعتبار این نهاد نزد افکار عمومی و نخبگان بیشتر خدشهدار میشود. این روند نزولی باعث میشود «توسعه شهری» که باید محصول یک خرد جمعی و تخصصی باشد، به مجموعهای از اقدامات واکنشی و بیبرنامه تبدیل شود که نهتنها باری از دوش شهر برنمیدارد، بلکه با ایجاد بنبستهای کالبدی و حقوقی، مسیر پیشرفت نسلهای آینده را نیز مسدود میکند. بازگرداندن اعتبار به این نهاد، پیش از هر چیز نیازمند بازنگری در قدرت اجرایی شوراها و ایجاد بستری است که در آن «دانش» نه یک ویترین، بلکه ابزار اصلی قدرت باشد.
با احترام
محمدرضا احمدزاده
مسائل مهمی که شما اشاره کرده اید دردهای اصلی شهر ما هستند
1- فقدان نگاه تخصصی به رسالت مدیریت شهری
2- غلبه جیره خواری بر مسئولیت، شرافت و فرهیختگی
3- غوطه ور شدن در ولع کسب اعتبار اجتماعی کذایی
4- نابودی ضوابط و مقررات توسعه شهری در پای مطامع و منافع فردی
5- زد و بند ها و بی مسئولیتی ها با برخی فعالان ملک و مسکن
و دهها مسئله حل نشده دیگر گریبانگیر شهر و مردمان آن است
بنده در این موضوع که به قصد خدمت ثبت نام می کنند شک دارم . اگر هدف خدمت است چرا از الان جلسات لابی گری تشکیل می دهند یا در تجمعات انقلابی این روز ها تبلیغات می کنند و از الان فضای مجاری را پر کرده اند از تبلیغات زود هنگام ؟
اخه کارمند بانک و ماهی فروش و کارمند کارخانه وبساز بفروش ووووو چه به شورای اسلامی شهر همشون ار ارای اقوام و هم روستاهای خودشان رای میگیرنند و میایند مینشینند بر کرسی شورای اسلامی شهر به انچه تا قبلا در زندگی خودشان به ان نرسیدند میرسند و در ضمن به توسط همین اعضا نا کار امد باعث میشوند... عده ای بعلت عدم نظارت... که لیاقت ان را ندارنند برسند و هم اینکه ره صد ساله را به یک شبه طی مسیر نمایند افرادی که با یک حقوق در عرض دو سه سال اخیر در اثر عدم مدیریت و نظارت صاحب مغازه ویلا ماشین های انچنانی خرید چندین قطعه زمین در این شهر و شهرهای دیگر ووووووحال پیدا کنید در میان پرتغال فروش را یا علی
با سلام
و با تشکر از مطلب ارزشمند جناب آقای اسماعیلی
«شورای شهر» علیرغم جایگاه رفیع قانونیاش در قانون اساسی، در عمل با نوعی بیمهری نخبگانی روبروست، فرآیندی است که مستقیما «زیستپذیری» شهرهای ما را هدف قرار داده است.
زمانی که از زیستپذیری شهری صحبت میکنیم، منظورمان تعادلی میان زیرساختهای عمرانی، عدالت اجتماعی و پایداری زیستمحیطی است. تحقق این تعادل نیازمند حضور متخصصانی است که نگاهی استراتژیک و فرارشتهای داشته باشند. اما وقتی ساختار سیاسی و اجرایی کشور به گونهای پیش میرود که اختیارات واقعی شوراها در برابر نهادهای انتصابی محدود به نظر میرسد، نوعی «محاسبه هزینه-فایده» در ذهن نخبگان شکل میگیرد. یک متخصص تراز اول که میتواند در پروژههای ملی یا بینالمللی منشأ اثر باشد، وقتی احساس کند در شورای شهر تنها به یک ناظر بر امور روزمره شهرداری تبدیل میشود، رغبتی برای ورود به این عرصه پیدا نمیکند.
خلاء ناشی از غیبت این افراد، فضایی را باز میکند تا کسانی که تخصصشان با پیچیدگیهای مدیریت شهری همخوانی ندارد، با استفاده از موجهای انتخاباتی یا تکیه بر شعارهای پوپولیستی، کرسیهای تصمیمگیری را اشغال کنند. این افراد به دلیل فقدان دانش عمیق در زمینه حقوق شهری و آمایش سرزمین، عموماً درک درستی از پیامدهای بلندمدت تصمیمات خود ندارند. در نتیجه، به جای تدوین سیاستهای ثروتآفرین و پایدار، به سمت مدیریت «پروژهمحور نمایشی» یا همان حرکات زرد سوق پیدا میکنند. این اقدامات ممکن است در کوتاهمدت توجهاتی را جلب کند، اما در درازمدت با برهم زدن توازن فضایی شهر و هدررفت منابع مالی، شهر را در چرخهای از بدهی و افت کیفیت زندگی گرفتار میکند.
در واقع، ما با یک پارادوکس تلخ روبرو هستیم؛ هرچه تخصص در شورا کمتر شود، کارآمدی آن کاهش مییابد و هرچه کارآمدی کمتر شود، اعتبار این نهاد نزد افکار عمومی و نخبگان بیشتر خدشهدار میشود. این روند نزولی باعث میشود «توسعه شهری» که باید محصول یک خرد جمعی و تخصصی باشد، به مجموعهای از اقدامات واکنشی و بیبرنامه تبدیل شود که نهتنها باری از دوش شهر برنمیدارد، بلکه با ایجاد بنبستهای کالبدی و حقوقی، مسیر پیشرفت نسلهای آینده را نیز مسدود میکند. بازگرداندن اعتبار به این نهاد، پیش از هر چیز نیازمند بازنگری در قدرت اجرایی شوراها و ایجاد بستری است که در آن «دانش» نه یک ویترین، بلکه ابزار اصلی قدرت باشد.
با احترام
محمدرضا احمدزاده
میدونید قضیه چیه؟ ما خوب شعار میدیم! برادرم خود من یا شما هم اگر مسئولیتی داشته باشیم حتما به اطرافیان خودمون میرسیم( برادر، داماد ، و....). ما به خودمون باختیم و بد هم باختیم. همه چیه ما شده ریا، دروغ. بابا عشقی این دنیا کلش واسه تو میخوای چیکار کنی؟ اونایی که داشتن چیکار کردن؟ بیایم اول خودمون رو ببینیم بعد دیگران رو قضاوت کنیم. وقتی میبینم جوانی بیکار و افسرده هست وقتی میبینم پدری شرمنده بچه خود هستش، وقتی میبینم دختری به خاطر جهیزیه نشسته خونه، وقتی میبینم کودکی با کفش پاره تو مدرسه نشسته از خودم و کل دنیا بدم میاد. چرا مال دنیا و صندلی چند روزه از ما یک دل سنگی ساخته؟ عزیزان به قرآن ما خودمون باعث شدیم. خدا فرموده در جایی که رحم و محبت نباشد من هم رحم و محبان را از آن امت برمیداریم. دقت کنید چه کسی که مال دنیاداره چه کسی که نداره همه در حال ناله هستیم؟؟؟؟؟؟ چرا؟؟؟؟؟ بابا بیاید به هم رحم کنیم. بیاید دوست باشیم نه دشمن، بیاید بدی ها رو پاک کنیم . در آخر من نمیدانم این چه ارادتی به امام حسین هست که راهش صفر صفر صفر در جریان است . کاش باکری پشت بی سیم بود و اعلام میکرد که یا پیکر همه شهیدان به عقب برگردد یا برادر من هم نه در همانجا بماند. اینان چه خوب عاشورایی آمدند و عاشورایی رفتند. یاحق
ایتالیانین نخست وزیریده بازار اولوپ
هرکسه بوس وریر
این پیر مرد فرتوت کیه که در همه چیز دخالت میکند .
یه سوال
طی این مدت عمر شورا
کسی رو از اعضای شوراهای قبلی، سراغ دارید که رانت خوار نبوده باشه.
بیایید صادقانه کسی رو که میدونیم نام ببریم
تا درکنار رانت خواران افراد صادق نیز اعلام بشن
مطمئنا هستند افرادی که سالم زندگی کردند.
افراد سالم که شان و اعتبارشان را از ریشه وتبار و شخصیت و بزرگ منشی خود گرفته اند هیچوقت بخود اجازه همنشینی با افرادی که شخصیت از کت و میز گرفته اند نمی دهند چون آن بزرگ منشان با برخورداری از شعور و خرد بالا و علم و دانش واقعی به میز ارزش و شخصیت می دهند ولی این دغل بازان و خریداران مدرک از کت و میز شخصیت پوشالی گرفته اند . بنا براین هیچوقت با همنشنی و هم صحبتی با این جماعت کیسه دوخته تیشه به ریشه خود نمی زنند . گشتم نبود نگرد نیست .
طرف رفته دکتری گرفته اومده ثبت نام کرده
ومشخصه دکترا رو چطوری گرفته
سوال کنین ازش اگر اسم دروس فوق لیسانس و دکتراشو فقط نام ببره
والله علی اعظم بلد نیست
اسم درسهایی که خونده رو بیان کنه
لعنت ابدی بر انهایی که علم را بازیچه قرار داده و چنین مدارکی را به اینان داده اند .
قابل توجه برخی از مغازه داران که مایحتاج مردم را احتکار کرده اید . و به چندین برابر قیمت خریدتان به مردم می فروشید زهی خیال باطل که فکر میکنید به نان و نوایی رسیده اید بدانید که از خون مردم ارتزاق می کنید . بترسید از جوشش خون مردم که خشم الهی را در پی دارد .
یه سوال
طی این مدت عمر شورا
کسی رو از اعضای شوراهای قبلی، سراغ دارید که رانت خوار نبوده باشه.
بیایید صادقانه کسی رو که میدونیم نام ببریم
تا درکنار رانت خواران افراد صادق نیز اعلام بشن
مطمئنا هستند افرادی که سالم زندگی کردند.
سوال بجایی است
جرا همه ما فقط و فقط به ابعاد منفی گزاره ها توجه میکنیم.
میشه به برخی نکات مثبت نیز اشاره کرد.
از بین اعضای شورای قبلی که حرف و حدیثی درخصوص رانت و... نبوده به اسامی زیر میشه اشاره کرد.
1. سرکار خانم کاظمخانی
2- جناب آقای مظفر اجلی
3- جناب اقای دکتر فریدون عزیزی
لطفا دوستان و همشهریان عزیز بدون تفسیر و تحلیل افرادی که میشناسن نام ببرن.
شهردار محترم خیابان آزادی چهارراه الئمان وتندیس خبری نشد کی تکمیل میشه
باعث تاسف هست
آقایان شورای شهر خواب نشریف دارید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟